Szedłem […] na próbę do Teatru Polskiego. I nagle przed Pałacem Staszica zobaczyłem „suki”, do których ładowano wyciągniętych siłą, wynoszonych za ręce i nogi profesorów i naukowców Polskiej Akademii Nauk. Był to widok okropny i żałosny, niewiarygodny. Obok, z długimi pałami, przebiegali rozwścieczeni funkcjonariusze […]. Na ulicy gromadzili się ludzie, otwierano okna mieszkań, zaczęto krzyczeć i skandować: „Gestapo!, gestapo!”. Przyłączyłem się do tych głosów. I, patrząc na tę okrutną scenę, przypomniałem sobie rok 1943 i łapankę w Krakowie, gdzie esesmani na środku jezdni kopali każdego młodego człowieka. Było to bardzo przykre skojarzenie. Rozproszono nas, setki ludzi uciekały wylotami ulic. Widziałem, jak za zakratowanym okienkiem „suki” ktoś wzniósł dłoń z palcami rozstawionymi na znak zwycięstwa.

W teatrze dowiedziałem się, kto jest aresztowany - telefony przecież nie działały. I przestała mnie interesować próba. Po powrocie do domu napisałem list tłumaczący, dlaczego opuszczam partię i zwróciłem legitymację.