Mechanizm był taki: […] To są te kreowane z powiatów nowe województwa, gdzie ludzie nadal żyją w powiatowym gnoju, gnębieni przez kliki, tyle ze te stały się już klikami wojewódzkimi z lepszymi koneksjami. Tereny niedoinwestowane, ze straszliwymi szpitalami, gdzie kobiety rodziły między wychodkiem a schodami, gdzie były mniejsze zarobki, a większe zastraszenie przez miejscowe sitwy i gdzie pod nosem mieszkańców wyrastały, na zasadzie „rączka rączkę myje”, luksusowe wille […].Kiedy ci ludzie uzyskali możliwość zbudowania własnej organizacji, stała się ona ich instrumentem działania. Potężnym instrumentem. Oni już to wiedzieli. I wtedy ich pierwszym, niepowstrzymanym pragnieniem było wzięcie odwetu na miejscowych kacykach. To był ruch odwetu socjalnego, mało znany w wielkich ośrodkach przemysłowych, czasem występujący w skali zakładowej […].

To był zamach na przywilej materialny nomenklatury. […] Zawsze chodziło o przejęcie na cele społeczne budynków typu sanatorium partyjne, ministerstwo spraw wewnętrznych albo gmach komendy wojewódzkiej [milicji].