Naprzeciw nas, u stóp Pomnika, niewielka trybuna, a na niej prosty drewniany ołtarz, przepasany ukośnie biało czerwoną flagą. Obok ołtarza mównica. Na placu przed Pomnikiem i na ulicach doprowadzających […] z chwili na chwilę narasta tłok i ludzie stoją już głowa przy głowie. Stoczniowcy w żółtych kaskach utrzymują wzorowy porządek, tworzą szpalery, przez które przedostają się ku Pomnikowi delegacje zakładów pracy z całego kraju z wieńcami i goście z osobnymi zaproszeniami. […]

Oświetlony nagle setkami jupiterów, z tła ciemności wyłania się Pomnik - strzelająca w niebo srebrzysta zjawa trzech krzyży. Nie zauważyliśmy, że na jeden z krzyży, niby na maszt, wciągnięto sięgającą połowy jego wysokości szarfę o barwach narodowych […]. Wzdłuż ulic zbiegających się na placu przed drugą bramą Stoczni, pada oślepiająca jasność z gigantycznych reflektorów wojskowych, umieszczonych daleko w tyle. Oświeca ona głowy zbitego tłumu, o którym to tylko można powiedzieć, że jest rzeczywiście nieprzeliczony.