Wiedziałem, ze trzeba siać dopóki można, nie myśleć o zbiorach, bo ziarno, które pójdzie do roli - w ziemi przetrwa, nie spłonie w stodole, nie strawi go ogień - ono wcześniej czy później puści kiełek. Stąd wzięły się moje intensywne kontakty z ludźmi w tym okresie: nie żałowałem czasu na tłumaczenie po raz setny tych samych spraw, nie żałowałem czasu i zdrowia na męczące objazdy regionów. Starałem się być wszędzie.

Na skalę kraju obudziło się społeczeństwo, każdy poczuł się gospodarzem, każdy chciał coś robić. Jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać komisje i komitety, powołane według różnych kluczy i kompetencji, co w przyszłości przysporzy niemało kłopotów. Te komitety i komisje natychmiast rejestrujące się uznawały, owszem, przywództwo Wałęsy i Gdańska, ale chciały być całkowicie samodzielne, bez żadnych instrukcji i nakazów płynących stamtąd. To jest specyfika ruchu, który rośnie od dołu.